Είδαμε ότι στη γειτονική Ιταλία οι πολιτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες. Ο πρωθυπουργός Μ. Ντράγκι, παρότι τελικώς έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, υπέβαλε την παραίτησή του, καθώς απώλεσε τη στήριξη τριών κυβερνητικών εταίρων. Με άλλα λόγια, ο λαϊκισμός οδηγεί τη χώρα σε κατάσταση ακυβερνησίας, με τις πρόωρες κάλπες να τοποθετούνται πλέον τον Σεπτέμβριο.
Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα θα διεξαχθούν εκλογές στην Ιταλία το φθινόπωρο, κι αυτό καθώς παραδοσιακά το ιταλικό Κοινοβούλιο ψήφιζε τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους, που κι αυτό πλέον βρίσκεται ακόμα στον αέρα.
Η κρίσιμη αυτή εξέλιξη προκάλεσε μεγάλη άνοδο στα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας, καθώς ο Μάριο Ντράγκι είναι μία προσωπικότητα η οποία έχει μεγάλη εμβέλεια εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ έχει εργαστεί συστηματικά προκειμένου να ληφθούν κοινά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος του ενεργειακού κόστους.
Ολα αυτά δείχνουν τη σημασία, και ταυτόχρονα τη μεγάλη αξία της πολιτικής σταθερότητας για μια χώρα. Και αναδεικνύουν με τον πιο σαφή τρόπο και το πρόβλημα που είναι πιθανό να ανακύψει και στη χώρα μας, με την προσπάθεια ναρκοθέτησης του πολιτικού τοπίου που αποφάσισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, θεσμοθετώντας το σύστημα της απλής αναλογικής.
Οι χώρες, και ιδιαίτερα εν μέσω μεγάλων κρίσεων, χρειάζονται σταθερές κυβερνήσεις και όχι υπηρεσιακούς πρωθυπουργούς, όπως θα γίνει μέχρι τον Σεπτέμβριο στην περίπτωση της Ιταλίας.
Η πολιτική σταθερότητα είναι μία βασική προϋπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη και για αυτό είναι σημαντικό για την Ελλάδα ότι καταρχάς οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, την άνοιξη του 2023, και ότι η απλή αναλογική μπορεί να ανατραπεί με επαναληπτικές εκλογές. Γιατί αλλιώς η χώρα δεν θα έχει την πολυτέλεια για πρόσθετες αβεβαιότητες, από τις ήδη μεγάλες που αφορούν τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση και τα ελληνοτουρκικά.
