Κατάθεση ψυχής από το παιδί που έγινε η αιτία να ξεκινήσει ο εμφύλιος στη Συρία [βίντεο]

Ο 20χρονος πλεόν Μουβνίγια Σιασνέχ μιλώντας στην «Telegraph» εξιστόρισε τα πάθη του που ξεκίνησαν όταν ήταν 14 ετών. Τον Φεβρουάριο του 2011 ο Μουαβίγια μαζί με μερικούς φίλους του είχαν πάει στο σχολείο του στην πόλη Deraa στη νότια Συρία και είχαν γράψει με ένα μαύρο σπρέι στους τοίχους: «σειρά σου, γιατρέ»! Το μήνυμά τους απευθύνονταν στον πρόεδρο της χώρας Μπασαρ Αλ Άσαντ και αυτό ήταν το μοιραίο τους λάθος αλλά και η αρχή τη εξέγερσης.

Η αστυνομία έπιασε τα παιδιά τα οποία υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια δημιουργώντας μεγάλη ανστάατωση στην χώρα που έβλεπε μέσα από φωτογραφίες τα ματωμένα παιδιά.

https://www.youtube.com/watch?v=DnIRiItEFio

Αυτή ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει λίγες ημέρες αργότερα ο εμφύλιος πόλεμος που κρατά μέχρι σήμερα.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας ανάφερε:  «Είδαμε τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο και μας ενθάρρυνε να εξαπλώσουμε το μήνυμα… αλλά ήταν περισσότερο μια πλάκα, ποτέ δεν φανταστήκαμε πως θα γινόταν εξέγερση στη Συρία. Με έδειραν με καλώδια, μου έριχναν παγωμένο νερό και μου έκαναν ηλεκτροσόκ. Με κρέμασαν από τους καρπούς στην οροφή του κελιού και με άφησαν εκεί για μία ημέρα μέχρι που ομολόγησα και τους έδωσα τα ονόματα των άλλων αγοριών. Ήταν πολύ σκληρό, ήμουν μόνο ένα παιδί. Δεν ήμουν σίγουρος αν θα έβγαινα από τη φυλακή ζωντανός».

Οταν απελευθερώθηκε ήταν ήδη ήρωας και εντάχθηκε σε αντικαθεστωτικές πολιτικές ομάδες και σε ηλικία 16 ετών αποφάσισε να ενταχθεί στον αντικαθεστωτικό «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» και στα 17 του σκότωσε τον πρώτο κυβερνητικό στρατιώτη: «Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα πυροβολούσα οποιονδήποτε, αλλά (ο πατέρας μου) ήταν όλη η ζωή μου και ήθελα να πολεμήσω για αυτόν. Δεν με ενδιέφερε αν γινόμουν μάρτυρας πολεμώντας το καθεστώς, επειδή τότε τουλάχιστον θα συναντούσα τον πατέρα μου. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου έχουν φυλακιστεί ή σκοτωθεί από τους τραμπούκους του Άσαντ».

Ο πατέρας του σκοτώθηκε και ο ίδιος παρέμεινε στη Ντεράα, με τη χήρα μητέρα του και τα τρία αδέλφια του. Από τους άλλους τέσσερις που έγραψαν στον τοίχο εκείνη την ημέρα, ένας σκοτώθηκε, δύο έφυγαν από τη Συρία και ένας επίσης έμεινε στη Ντεράα.

Ερωτηθείς για το αν θα επέλεγε να κάνει το ίδιο, εάν του δινόταν η επιλογή, λέει ότι «αν ήξερα αυτά που ξέρω τώρα, δεν νομίζω ότι θα το έκανα…δεν περίμενα ότι θα είχε πολύ μεγάλες επιπτώσεις. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα σκοτωνόταν ο πατέρας μου, ή οι πατεράδες χιλιάδων άλλων αγοριών. Λυπάμαι που τόσοι πολλοί αθώοι έπρεπε να πεθάνουν. Χωρίς επανάσταση δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Το μονοπάτι δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά ινσαλάχ (με τη βοήθεια του Θεού) θα είναι καλύτερα για τα παιδιά μας».