Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης επέλεξε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για ένα συγκινητικό αντίο. Εννιά μέρες μετά τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου, περιγράφει πώς η φωνή και η ευγένεια της ψυχής του συνεχίζουν να αντηχούν μέσα του, ανασύροντας μνήμες που δεν σβήνουν εύκολα.
Θυμάται την κοινή τους στιγμή στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ως «συγκλονιστική μουσική εμπειρία» και ως προσωπική τιμή. Όπως γράφει στην ανάρτησή του: «Εννιά μέρες χωρίς τον Διονύση Σαββόπουλο και η φωνή, η ευγένεια της ψυχής του, οι μνήμες συνεχίζουν να”αντηχούν” μέσα μου. Είμαι βέβαιος ότι εκείνη τη βραδιά του Αυγούστου του 2004 την έχει κρατήσει πλήθος κόσμου στη μνήμη και στην καρδιά, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους ίσως ο καθένας. Για μένα δεν ήταν μόνο μια συγκλονιστική μουσική εμπειρία που συνδέθηκε με την Ελλάδα, τον αθλητισμό και το ολυμπιακό πνεύμα. Ήταν και η τιμή που είχα, 26 χρόνων τότε, να τραγουδήσω με τον Σαββόπουλο -και μαζί με άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες- ένα από τα πιο εμβληματικά και τρυφερά τραγούδια του, που αποτελεί αιώνια παρακαταθήκη για τους απανταχού Έλληνες. Τους Έλληνες που κόντρα στις όποιες δυσκολίες, τραγουδούν, σκέφτονται, μάχονται, ελπίζουν κι ονειρεύονται σαν τον Καραγκιόζη».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
