Ελεύθερος Τύπος
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Tο αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Μια εύθυμη χήρα

Newsroom eleftherostypos.gr

Η εντυπωσιακή «βίλα Δάφνη» ήταν χτισμένη γύρω από μια ιδιωτική αμμουδιά με θέα το γαλάζιο του Αιγαίου. Η τριαντάχρονη Δάφνη Καραδήμα καθόταν σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, κάτω από μια μοβ βουκαμβίλια, και απολάμβανε τη θέα.

Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Ηταν ντυμένη κατάλληλα ώστε να ξυπνάει ανομολόγητους πόθους σ’ έναν σαρανταπεντάρη διαζευγμένο αστυνομικό, επιφορτισμένο με το καθήκον να εξιχνιάσει το θάνατο του συζύγου της.

Hταν απίστευτο ότι η πανέμορφη εκείνη γυναίκα με φλέρταρε απροκάλυπτα. Και δεν είμαι κάνας γόης.

Η Δάφνη έλειπε σε φιλικό δείπνο την ώρα του θανάτου του άνδρα της. Στην επιστροφή της, τον βρήκε νεκρό στην πισίνα. Αρχικά φάνηκε ως ατύχημα-πνιγμός, ο ιατροδικαστής όμως το απέδωσε πειστικά σε δολοφονία. Εκείνη δεν γνώριζε ότι το χθεσινό πρωινό που έλειπε από τη βίλα είχαμε βρει τις κρυμμένες κάμερες κι είχαμε ήδη συλλάβει το δολοφόνο. Την είχα επισκεφθεί για να της ανακοινώσω το πόρισμα του ιατροδικαστή. Ναι, εκείνη είχε άλλοθι. Και λοιπόν; Ενας πάμπλουτος ηλικιωμένος δολοφονείται και η όμορφη, αρκετά νεότερη, σύζυγος είναι η μοναδική κληρονόμος. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

Της ανακοίνωσα μονάχα ότι δεν ήταν ατύχημα αλλά φόνος. Δεν είπα τίποτα για τις κάμερες, ούτε για τη σύλληψη και την ομολογία του δολοφόνου. Εδειξε συγκλονισμένη, αλλά συνήλθε γρήγορα. Δεν γνώριζε ότι ο άνδρας της είχε γυρίσει από το ταξίδι του στο εξωτερικό. Συνήθιζε όμως να την αιφνιδιάζει γιατί υποψιαζόταν ότι τον απατούσε.

Τον απατούσε;

«Φυσικά τον απατούσα. Πιστεύετε ότι παντρεύτηκα από έρωτα έναν άντρα σαράντα πέντε χρόνια μεγαλύτερό μου; Τέλος πάντων. Ο Σίμος δεν μιλούσε ποτέ για τις δουλειές του. Δεν ήταν ανήσυχος, ούτε δεχόταν απειλές. Τον τελευταίο χρόνο βέβαια είχε προσλάβει οδηγό-σωματοφύλακα, αν και ήταν περισσότερο οδηγός».

Ο οδηγός-σωματοφύλακας του Καραδήμα -και δολοφόνος του- ήταν ο 40χρονος Ιταλός Μάρκο Φιέρι. Λιγομίλητος, ψηλός και γεροδεμένος, με φάτσα τσαλακωμένη από τσαμπουκάδες. Συμπεριλαμβανόταν στη λίστα υπόπτων, άλλωστε ήταν ο τελευταίος που είχε δει τον Καραδήμα. Μαζί ταξίδεψαν στο Λονδίνο και μαζί επέστρεψαν. Είχαμε ήδη στείλει τα κινητά τηλέφωνα όλων για το ιστορικό των επαφών και την ανάλυση των κλήσεων. Δεν μας έδωσαν πληροφορίες για τις μεταξύ τους σχέσεις.
Οταν σχολίασα πως δεν κρατάει καν τους τύπους ενός -έστω προσχηματικού- πένθους, βίωσα ένα ρεσιτάλ κυνισμού: «Αστειεύεστε αστυνόμε! Συμβιώνω από τα είκοσι πέντε μ’ έναν δύστροπο εβδομηντάχρονο άντρα. Ο γάμος ήταν τυπικός αλλά έντιμος. Εγώ τον παντρεύτηκα για το χρήμα κι εκείνος για να τονώσει το απέραντο εγώ του και τη ματαιοδοξία του περιφέροντάς με σαν τρόπαιο. Με ποθούσε, αλλά κατά βάθος με περιφρονούσε. Οι υλικές ανέσεις που μου πρόσφερε ήταν η συγκολλητική μας ουσία. Και ξαφνικά ο άνθρωπος αυτός πεθαίνει και βρίσκομαι κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας. Με μοναδική υποχρέωση να φροντίζω την πρώτη του γυναίκα, η οποία πάσχει από άνοια και ζει σ’ ένα ίδρυμα στην Ελβετία. Πρέπει να δείχνω θλιμμένη χήρα αστυνόμε;».

Επιμένω: ήταν ύποπτη για ηθική αυτουργία. Ομολογώ όμως ότι οι αρχές μου πήγαν περίπατο όταν έπιασε το χέρι μου και είπε ικετευτικά: «Αστυνόμε Αντρέα Ρούσσο, τι θα ’λεγες για ένα νυχτερινό μπάνιο; Ή θα μ’ αφήσεις μόνη, πιστός στο καθήκον; Μην ξεχνάς ότι έχω άλλοθι».

Στάθηκε αδύνατο να αρνηθώ. Λίγο αργότερα μου είπε και για τις κάμερες. Γνώριζε την ύπαρξή τους.

«Με ζήλευε Αντρέα, με ζήλευε παθολογικά. Πριν από μερικούς μήνες ανακάλυψα στο γραφείο του μια απόδειξη πληρωμής ενός συστήματος με κάμερες, για να με κατασκοπεύει όποτε εκείνος και ο Μάρκο έλειπαν. Θα τις βρείτε κρυμμένες στον κήπο. Κι αν υπάρχει δολοφόνος θα βρείτε κι αυτόν».

Την είχε προλάβει ο δικηγόρος του Καραδήμα, ο οποίος πίεσε τον προϊστάμενό μου να με στείλει στο νησί να ξεκαθαρίσω την υπόθεση. Εκείνος μας ενημέρωσε ότι ο Καραδήμας είχε κρύψει κάμερες γιατί υποψιαζόταν ότι η Δάφνη είχε εραστή κι έψαχνε αποδείξεις να τη χωρίσει χωρίς -ή με ελάχιστη- διατροφή.

Ηταν καμουφλαρισμένες στις φυλλωσιές των δέντρων. Και σε μια κρύπτη, στο υπόγειο, ξετρυπώσαμε το λάπτοπ που είχε καταγράψει τα πάντα στη μνήμη του. Και είδαμε τον Μάρκο να κρατάει επί 4 λεπτά και 35’’ το κεφάλι του εργοδότη του κάτω από το νερό και στην τελευταία εγγραφή εμένα να φιλάω παθιασμένα την εύθυμη χήρα. Ναι, έσφαλα, αλλά δείξτε μου τον αναμάρτητο με το λίθο. Ευτυχώς είδα πρώτος το οπτικό υλικό κι έσβησα το ατόπημά μου.

Ο Μάρκο -όσο κι αν πίεσα- δεν ανέφερε ποτέ τη Δάφνη. Δικαιολόγησε το έγκλημά του ισχυριζόμενος ότι ο Καραδήμας τον παρενοχλούσε σεξουαλικά και άλλες ψευτοδικαιολογίες που του έβαζε στο στόμα ο καλοπληρωμένος ποινικολόγος του. Επίσης στο λογαριασμό του βρέθηκε και το ποσό που έλειπε από το χρηματοκιβώτιο του Καραδήμα. Πώς γνώριζε το συνδυασμό; Τον βρήκε, είπε, στο πορτοφόλι του θύματος. Θα ορκιζόμουν ότι του τον είπε η Δάφνη. Τον έδεσε για τα καλά.

Η Δάφνη μας ενημέρωσε για τις κάμερες γιατί θα τη βοηθούσαν να ξεφορτωθεί το δολοφόνο του συζύγου της και πιθανό εραστή της. Δεν μπορούσα να το αποδείξω, όπως δεν μπορούσε και ο Μάρκο να αποδείξει πως είχε συνέταιρο στο έγκλημα. Τι κίνητρο είχε ο σωματοφύλακας; Αρκεί μια προσβολή «παρενόχλησης» για να σκοτώσεις τον εργοδότη σου και να αδειάσεις το χρηματοκιβώτιό του;

Την παρατηρούσα να βουτάει στο νερό, να γελάει σαν παιδί και να χαίρεται την ελευθερία της. Θαύμασα ξανά αυτό το όμορφο, ευφυές και διαβολικό πλάσμα που θα γλίτωνε τη φυλακή για ηθική αυτουργία στο φόνο του επιχειρηματία Σίμου Καραδήμα.

Καθώς μου εκτόξευε σιντριβάνια νερού φαντάστηκα αυτό το θεσπέσιο χαμόγελο να μεταμορφώνεται σε μια θλιμμένη γκριμάτσα, περιτριγυρισμένη από ρυτίδες, αυτό το τέλειο κορμί να μαραζώνει πίσω από τα κάγκελα κι ένιωσα μια κρυφή χαρά που υποψιαζόμουν την αλήθεια αλλά και μια λύπη που δεν μπορούσα να την αποδείξω, σαν τον κυνηγό που λυπάται για την αστοχία του να χτυπήσει το ελάφι αλλά χαίρεται ταυτόχρονα που γλίτωσε τη ζωή του ένα πανέμορφο ζώο. Γι’ αυτό και μόνο δεν καταράστηκα την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκα να αναλάβω αυγουστιάτικα αυτήν τη γαμημένη υπόθεση.

Αντρέας Ρούσσος, Αστυνόμος Α

Whos is Who: Ο Νίκος Φαρούπος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνική ψυχολογία και σκηνοθεσία κινηματογράφου. Ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τη συγγραφή. Εχει εκδώσει μυθιστορήματα, διηγήματα και μελέτες. Τα πλέον πρόσφατα βιβλία του από τις εκδόσεις Κέδρος είναι τα «Εγκλημα στην Αντίπαρο», «Εφιάλτης» και «Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων» (2020).

Την Πέμπτη: Φίλιππος Φιλίππου – Οι μαύροι γλάροι

Από την έντυπη έκδοση

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, ανά πάσα στιγμή στο EleftherosTypos.gr

Προτεινόμενα για εσάς

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Κοίτα, εγώ…

Tinad

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Hotel Bell Air

Μιχάλης Μάρδας

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Οι μέλισσες

Tinad

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Οι μαύροι γλάροι

Tinad

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»:Ο κροκόδειλος στην τάφρο

Μιχάλης Μάρδας

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Ο Ανθρωπος με τα μαύρα – Εγκλημα στην Πλάκα

Μιχάλης Μάρδας

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Το τελευταίο ραντεβού

Μιχάλης Μάρδας

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Η πίτα και ο ληστής

Μιχάλης Μάρδας

Το αστυνομικό διήγημα της ημέρας από τον «Ε.Τ.»: Δηλωτή

Μιχάλης Μάρδας