Εάν κάτι έρχεται για να ορίσει ξεκάθαρα τα τελευταία εικοσιτετράωρα της συγκυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων στο πολιτικό σκηνικό, εν μέσω θέρους, αυτό δεν είναι άλλο από το κλίμα της διάχυτης αμηχανίας και αφωνίας που σκεπάζει τα αυξανόμενα το τελευταίο διάστημα φαινόμενα επιθέσεων από την πλευρά των αντιεξουσιαστών.
Το μοτίβο, άλλωστε, καταγράφεται εμφατικά ανησυχητικό, όσο τα περιστατικά της ανομίας έρχονται να καλύψουν το ένα το άλλο σε ταχύτητα.
Καταλήψεις κτιρίων. Κατάληψη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, έφοδος αναρχικών στη Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης. Εκκενώσεις χώρων που βρίσκουν απέναντι στελέχη της Κουμουνδούρου, που έβαλαν και βάλλουν ακόμα κατά του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Νίκου Τόσκα. Εάν το Μέγαρο Μαξίμου πόνταρε στην εκτόνωση της έντασης, τότε η μέχρι σήμερα πορεία του όλου πράγματος έρχεται για να καταρρίψει τις όποιες προσδοκίες του.
Η σιωπή του κεντρικού στρατηγείου της κυβέρνησης, σαν απόπειρα του να καταγραφούν ως… μη γενόμενα όλα όσα λαμβάνουν χώρα, προκαλεί ένα συνεχές κύμα έντονων αντιδράσεων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Η Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, καταγγέλλει την Κουμουνδούρου για συμπόρευση με τους καταληψίες, βάλλοντας ταυτόχρονα κατά του ίδιου του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα. Το Μαξίμου, από την άλλη, επιχειρεί να πραγματοποιήσει μια τέλεια πορεία επάνω σε λεπτή κόκκινη γραμμή από τη μια πλευρά της οποίας βρίσκεται η υποχρέωση της Πολιτείας για την επιβολή της τάξης και την τήρηση της νομιμότητας και από την άλλη το δίχτυ προστασίας στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για αυτό που ορίζεται ως κινηματική δράση. Το διά ταύτα παραμένει, ωστόσο, διαυγές.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΤΣΙΟΣ
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε περισσότερα στον Ελεύθερο Τύπο που κυκλοφορεί
