Ηταν ζήτημα χρόνου να ξεσπάσει η μεγάλη κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ. Ενα αριστερό κόμμα που επέλεξε το περασμένο καλοκαίρι να αναθέσει τις τύχες του σε έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με το χώρο αλλά ούτε με την πολιτική σκηνή, μέσα από εσωκομματικές διαδικασίες εκλογών όπου κυριάρχησε η φωτογένεια του υποψηφίου και όχι οι πολιτικές θέσεις.
Χθες στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν για άλλη μια φορά τα μαχαίρια, όταν στελέχη κατηγόρησαν τον πρόεδρο, ο οποίος απουσίαζε, ότι έχει προχωρήσει σε αλυσίδα λαθών υπενθυμίζοντας τα δάνεια προς το κόμμα, τις διαρροές ότι του είχε προταθεί υπουργείο από τον πρωθυπουργό και, το πιο πρόσφατο, το ερωτηματολόγιο για το όνομα και την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Στ. Κασελάκης ξέμεινε πολύ γρήγορα από υποστηρικτές, και εντός κόμματος, αλλά και στην κοινωνία όπως φαίνεται δημοσκοπικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε διαρκή κρίση εσωστρέφειας και δεν έχει να παρουσιάσει κάποια σοβαρή πολιτική πρόταση. Αναλώνεται σε κινήσεις εντυπωσιασμού ή και ναρκισσισμού, ενώ απουσιάζει ακόμα και η πολιτική, ιδεολογική ταυτότητα, δηλαδή αν θα πρέπει να κινηθεί προς το Κέντρο ή θα παραμείνει στο χώρο της Αριστεράς.
Λύση στο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει. Οχι μόνο γιατί η κυβέρνηση έχει καταλάβει το χώρο του μεταρρυθμιστικού Κέντρου, αλλά γιατί ο Στ. Κασσελάκης λειτουργεί με όρους αυτοαναφορικούς, οι οποίοι δεν έχουν καμία πολιτική ουσία. Οι επιλογές που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολλές. Η κατάσταση θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα που σκέπτεται να δει αν θα αλλάξει προπονητή μεσούσης της περιόδου ή με τη λήξη της, που για την περίπτωση του κ. Κασσελάκη είναι οι ευρωεκλογές.
