ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΙΝΤΖΕΜΠΕΛΗΣ

Η ηθοποιός Μέμα Σταθοπούλου ήταν μια γυναίκα που συνδύαζε εντυπωσιακή ομορφιά με ιδιαίτερη προσωπικότητα και ευαισθησία. Είχε όνειρα, αγωνίες, έρωτες, απογοητεύσεις και τη δική της αντίληψη για τη ζωή. Αυτό προσπάθησε να αναδείξει, ο συγγραφέας, δημοσιογράφος, Παναγιώτης Ρηγόπουλος , τη γυναίκα πίσω από την εικόνα και τον μύθο.

Ο πρώτος καλοκαιρινός κινηματογράφος στο Περιστέρι ήταν ο Φοίβος. Πήγαιναν καλά οι δουλειές στο μπακάλικο των αδελφών Παπάζογλου, Κώστα και Παντελή.

Καλοκαίρι στην Αθήνα. Ζέστη, παγωτά, βόλτες στο κέντρο της πόλης και θερινά σινεμά τα βράδια, όταν ο ήλιος έχει δύσει και κάποιο αεράκι προσπαθεί δειλά να δροσίσει τα ταλαιπωρημένα κτίρια και τους ανθρώπους από τον καύσωνα της ημέρας.

Επαρχία αρχές της δεκαετίας του 1970. Το Φιλίπ στεκόταν παράλληλα με τον δρόμο.

Είχαμε καθυστερήσει να φύγουμε για διακοπές εκείνο το καλοκαίρι. Αρχές Αυγούστου και ακόμα στην Αθήνα! Μη φανταστείτε, όμως, καμιά Αθήνα σαν τη σημερινή. Στην Άνω Νέα Σμύρνη υπήρχαν σχεδόν αποκλειστικά διώροφα κτίσματα και πάρα πολλά οικόπεδα που δεν είχαν χτιστεί, οι λεγόμενες «αλάνες».

Στις 4μ.μ. ο Αρχοντής αναχώρησε για το σπίτι του από τον Παράδεισο Αμαρουσίου. Δούλευε σε εκδοτικό οργανισμό. Κατακαλόκαιρο! Λαμπρή ιδέα για κανένα έργο σε θερινό σινεμά.

Στα θερινά τα σινεμά πηγαίνω μόνος. Πάνε χρόνια που ακολουθώ αυτό το καταδικό μου τελετουργικό. Πληρώνω το πρώτο μου εισιτήριο την ημέρα του θερινού ηλιοστασίου. Αδιάφορο ποια θα είναι η ταινία που θα προβληθεί.

Υπάρχουν ομάδες που δυναμώνουν με το πέρασμα του χρόνου κι άλλες που χάνονται. Ο Ολυμπιακός ανήκει, σαφέστατα, στην πρώτη κατηγορία.

Λίγο έξω από την πυκνοκατοικημένη γειτονιά του Γαλατσίου και την πνιγηρή πολεοδομία της Αθήνας, το Άλσος Βεΐκου είναι μια μικρή όαση πρασίνου μέσα στην τσιμεντούπολη.

Λοιπόν, να τα πούμε ίσια: τα θερινά της Κυψέλης δεν ήταν απλώς σινεμά. Ηταν μια μικρή ομοσπονδία από καρέκλες που έτριζαν, κουνούπια με άποψη και γιασεμιά που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σε πείσουν ότι ζεις κάτι ρομαντικό.

Κάποτε η οδός Πατησίων ήταν γεμάτη κινηματογράφους, χειμερινούς και θερινούς.

Το θερινό σινεμά «Αύρα» άνοιγε κάθε Ιούνιο σαν μυστικό που άνθιζε μόλις έπεφτε η νύχτα.

Γεννήθηκα ένα δροσερό μαγιάτικο βράδυ, σ’ ένα δωμάτιο με παλιές αφίσες και μεταλλικά κουτιά.

Για μένα όλα τα θερινά σινεμά συμπυκνώνονται σε ένα όνομα: Αλάμπρα.

Ο θερινός κινηματογράφος ήταν μια όαση, στην αυλή του μπορούσες να χαθείς και να μεταφερθείς σ’ άλλες χώρες, να ονειρευτείς και να νιώσεις ωραία για λίγο, βλέποντας τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών.

Το ψυγείο του πάγου στο κουζινάκι με τις κατσαρόλες, τον τρίφτη, τα αλουμινένια σουρωτήρια και τις κουτάλες στην ξύλινη ραφιέρα, βουτηγμένη στην πράσινη λαδομπογιά. Το πετρογκάζ κάτω από το παράθυρο που έβλεπε στην αυλή με τη μεγάλη κληματαριά. Ο Αύγουστος πύρωνε την τσιμεντένια πλάκα της μονοκατοικίας στην οδό Τηλεμάχου, όπως και όλα τα αυθαίρετα της […]

«Οταν δύο ερωτευμένοι θέλουν μια γωνιά οι καημένοι για τα ματς και μουτς και μα, πού τραβούν; Στο σινεμά. Και μια κόρη σαν αρχίζει σαν κοκέτα να νυφίζει πού τραβάει με τη μαμά; Πού αλλού; Στο… σινεμά».

Το όνομά του ήταν εξαιρετικά κοινότυπο, «Αστέρια». Πόσα θερινά σινεμά να είχαν άραγε αυτό το όνομα ανά την ελληνική επικράτεια! Το μέρος, όμως, στο οποίο βρισκόταν τα «Αστέρια» στο Ρέθυμνο, κάθε άλλα παρά κοινότυπο και συνηθισμένο ήταν…

Η οθόνη του κινητού φώτισε το δωμάτιο. Για μια στιγμή νόμισα πως ήταν το πανί ενός θερινού σινεμά. Υστερα είδα τη φωτογραφία. Η κόρη μου, σε μια ταράτσα της Αθήνας. Λίγο πιο πίσω η φωτισμένη Ακρόπολη. Λίγο πιο δεξιά ένα λευκό πανί που περίμενε να αρχίσει η προβολή. Cine Paris!

Εχουν περάσει πια σχεδόν εξήντα χρόνια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στο περίφημο νότιο κηπάριο της μεγάλης μας πλατείας στην Καλαμάτα να βαδίζει προχωρημένο σούρουπο της Κυριακής με ακουμπισμένο το χέρι στη χούφτα του πατέρα.

Το πέρασμα του χρόνου λειτουργεί ενίοτε σαν την άμπωτη, φέρνοντας στην επιφάνεια μυστικά ναυαγισμένα. Επίσης, ερευνώντας το παρελθόν, ακόμα και μέσα από παλιά κείμενα, μπορεί καμιά φορά να ανακαλύψεις πληροφορίες και γεγονότα χαμένα στη λήθη, μας αποκαλύπτει ο συγγραφέας Χάρης Καραθύμιος.