Λίγες ώρες αφότου εξαπέλυσε την πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο Βλαντίμιρ Πούτιν συγκέντρωσε τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της Ρωσίας στην επιβλητική Αίθουσα Αικατερίνης του Κρεμλίνου.
Περισσότεροι από 36 επιχειρηματίες κάθονταν συγκεντρωμένοι κατά μήκος ενός τοίχου, φορώντας μάσκες λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Ένας δημοσιογράφος ρωσικής εφημερίδας τούς περιέγραψε ως «χλωμούς και άυπνους». Όταν μπήκε ο Πούτιν, κάθισε στην απέναντι πλευρά της αίθουσας, αφήνοντας τεράστια απόσταση ανάμεσα στον ίδιο και τους επιχειρηματίες. Όπως συνήθως, δεν φορούσε μάσκα.
Χρησιμοποιώντας τη χαρακτηριστικά έμμεση γλώσσα του, τους κατέστησε σαφές ότι περίμενε να στηρίξουν τον πόλεμο.
«Θα ήθελα να σας ζητήσω να δείξετε κατανόηση για όσα συμβαίνουν και να συνεργαστείτε με την κυβέρνηση ώστε να βρούμε τα εργαλεία που θα στηρίξουν την παραγωγή, την οικονομία και τις θέσεις εργασίας», δήλωσε.
Στο βίντεο της συνάντησης που δημοσιοποίησε το Κρεμλίνο, κανένας από τους προσκεκλημένους δισεκατομμυριούχους δεν είπε ούτε λέξη.
Αυτή η σιωπή έχει εξελιχθεί σε χαρακτηριστικό γνώρισμα των υπερπλούσιων της Ρωσίας. Στις δεκαετίες διακυβέρνησης του Πούτιν, έχουν μάθει ότι το τίμημα μιας δημόσιας διαφωνίας μπορεί να είναι βαρύ.
Rusya’nın mega zenginleri, Putin sonrası dönemi hayal etmeye başladı
https://t.co/5AtBAmxXal
— BBC News Türkçe (@bbcturkce) November 16, 2026
Το 2003, ο μεγιστάνας του πετρελαίου Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, τότε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας, ο οποίος χρηματοδοτούσε διάφορες οργανώσεις της αντιπολίτευσης, κατηγόρησε τον Πούτιν ότι επέτρεπε την ανεξέλεγκτη διαφθορά.
Πέρασε τα επόμενα δέκα χρόνια στη φυλακή, έχοντας καταδικαστεί για φοροδιαφυγή, απάτη και υπεξαίρεση. Η υπόθεσή του αποτέλεσε προειδοποίηση προς όσους σκέφτονταν να ασκήσουν κριτική στον πρόεδρο. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες.
Ακόμη κι αν κάποιοι από τους μεγιστάνες διαφωνούσαν με τον πόλεμο, προτίμησαν να κρατήσουν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους.
Ωστόσο, ακόμη και μέσα σε αυτή τη σιωπή, αρχίζουν να ακούγονται ψίθυροι. Ορισμένα μέλη της άλλοτε πανίσχυρης επιχειρηματικής ελίτ της Ρωσίας φαίνεται ότι ήδη φαντάζονται τη χώρα μετά τον Πούτιν.
Αναρωτιούνται εάν, όταν ο πρόεδρος αποχωρήσει από την εξουσία ή πεθάνει, η Ρωσία θα μπορούσε να μοιάζει περισσότερο με εκείνη της δεκαετίας του 1990, όταν οι ολιγάρχες απολάμβαναν τα προνόμια της πολιτικής ισχύος, ή ακόμη και εάν θα μπορούσε να αναπτυχθεί ένα υγιέστερο πολιτικό σύστημα.
Ο δημοσιογράφος Αρκάντι Οστρόφσκι, έμπειρος παρατηρητής του Κρεμλίνου στον Economist, ο οποίος πρόσφατα πέρασε πολλές ώρες συνομιλώντας με έναν από τους πλουσιότερους Ρώσους, εκτιμά ότι συντελείται μια «ιστορική, πολιτική μετατόπιση» στον τρόπο με τον οποίο οι υπερπλούσιοι αντιμετωπίζουν το μέλλον της χώρας.
Οι ανήσυχοι μεγιστάνες
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 δημιούργησε μια νέα, ισχυρή δύναμη στο εσωτερικό της Ρωσίας: ανθρώπους που εκμεταλλεύτηκαν το τέλος του κομμουνισμού, απέκτησαν τεράστιες περιουσίες και στη συνέχεια επιδίωξαν να ελέγχουν τους πολιτικούς προς όφελός τους.
Ονομάστηκαν «ολιγάρχες», από την αρχαιοελληνική λέξη που περιγράφει την εξουσία των λίγων. Είχαν χρήματα, τα οποία εκείνη την εποχή ισοδυναμούσαν με δύναμη.
Ήταν η περίοδος της «άγριας δεκαετίας του 1990», όταν εμφανίστηκαν οι λεγόμενοι «νέοι Ρώσοι».
Τεράστιες κρατικές επιχειρήσεις προσφέρονταν προς ιδιωτικοποίηση και άνδρες με τις κατάλληλες διασυνδέσεις γίνονταν εκατομμυριούχοι, ακόμη και δισεκατομμυριούχοι, σχεδόν μέσα σε μία νύχτα.
Η διαφθορά ήταν εκτεταμένη, οι πελατειακές σχέσεις κυριαρχούσαν και οι δολοφονίες επί πληρωμή ήταν συχνό φαινόμενο.
Όμως, σχεδόν αμέσως μετά την πρώτη εκλογή του στην προεδρία, το 2000, ο Πούτιν υπέταξε τους ολιγάρχες.
Δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα να μοιραστεί την εξουσία με οποιονδήποτε άλλο. Μπορούσε να αντισταθεί στους δισεκατομμυριούχους, καθώς η ρωσική οικονομία ανέκαμπτε και η κεντρική κυβέρνηση ενισχυόταν.
Ο Μπιλ Μπράουντερ, χρηματοοικονομικός επενδυτής που κάποτε ήταν ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη Ρωσία και του απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα το 2005, μετά την εκστρατεία του κατά της διαφθοράς, θυμάται πώς οι Ρώσοι μεγιστάνες υποχωρούσαν μπροστά στον Πούτιν.
Αναφέρεται, για παράδειγμα, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, πριν από τον πόλεμο, όταν οι ολιγάρχες εξακολουθούσαν να είναι ευπρόσδεκτοι.
«Θυμάμαι να βλέπω ολιγάρχες να κυκλοφορούν σαν να τους ανήκε ο χώρος, τους πιο αλαζονικούς και γεμάτους αυτοπεποίθηση ανθρώπους. Και μετά εμφανιζόταν ο Πούτιν. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις πώς αυτοί οι υποτιθέμενοι πανίσχυροι άνδρες μετατρέπονταν σε απολύτως υποταγμένους, σχεδόν απελπισμένους μαθητές», λέει στο BBC.
Από την έναρξη του πολέμου το 2022, το Κρεμλίνο διατηρεί τους πλούσιους επιχειρηματίες υπό έλεγχο, εφαρμόζοντας μια σκληρή πολιτική ανταμοιβών και τιμωριών.
Όσοι επέκριναν τον πόλεμο είδαν περιουσιακά τους στοιχεία να κατάσχονται, ενώ όσοι παρέμειναν πιστοί ανταμείφθηκαν με ιδιαίτερα επικερδείς κρατικές συμβάσεις που σχετίζονται με τον πόλεμο.
Σήμερα, η Ρωσία διαθέτει περισσότερους δισεκατομμυριούχους από ποτέ: συνολικά 155, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes. Η συνολική περιουσία τους έχει φτάσει σε νέο ιστορικό υψηλό, σχεδόν 700 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή περίπου 525 δισεκατομμύρια λίρες.
Ωστόσο, ακόμη και για εκείνους που παρέμειναν πιστοί και ανταμείφθηκαν, όλα αυτά τα χρήματα δεν φαίνεται να εξασφαλίζουν την ευτυχία τους. Ορισμένοι γίνονται ολοένα πιο ανήσυχοι.
Απολυταρχία, ολιγαρχία ή δημοκρατία;
Τα δισεκατομμύριά τους δεν έχουν πλέον την ίδια ισχύ με παλαιότερα. Στο εσωτερικό της Ρωσίας, δεν μπορούν να αγοράσουν μεγάλη πολιτική επιρροή.
«Δεν έχουν χαρτιά, δεν συμμετέχουν στο παιχνίδι», λέει ο εξόριστος πολιτικός και αναλυτής Ντμίτρι Νεκράσοφ.
«Είναι πλούσιοι επειδή έχουν κάποια σχέση με τον Πούτιν, όχι το αντίστροφο».
Εκτός Ρωσίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με τον αποκλεισμό που προκαλούν οι δυτικές κυρώσεις, οι οποίες επιβλήθηκαν μετά την πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία.
«Τους αντιμετωπίζουν σαν μικροεγκληματίες. Δεν μπορούν να πετάξουν με τα ιδιωτικά τους αεροσκάφη. Τα γιοτ τους δεν μπορούν να δέσουν στα καλύτερα λιμάνια της Ευρώπης. Πρέπει να είναι τρομερά δυσάρεστο και ταπεινωτικό γι’ αυτούς», υποστηρίζει ο Μπράουντερ, γνωστός επικριτής του Πούτιν.
Έτσι, αθόρυβα, ορισμένοι αρχίζουν να σκέφτονται τι θα συμβεί όταν ο Πούτιν αποχωρήσει από το προσκήνιο.
Αυτό μου μεταφέρουν καλά πληροφορημένοι αναλυτές, οι οποίοι γνωρίζουν σε βάθος τον κόσμο των Ρώσων μεγιστάνων.
Δεν υπάρχει άμεση προοπτική αποχώρησης του προέδρου, ούτε λόγος να θεωρεί κανείς ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας.
Ωστόσο, ο Πούτιν, ο οποίος έκλεισε τα 74 τον περασμένο μήνα, βρίσκεται στο Κρεμλίνο εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα. Στη Μόσχα γνωρίζουν ότι κάποια ημέρα θα αποχωρήσει.
Όταν το Reuters τον ρώτησε πέρυσι εάν σκοπεύει να παραμείνει στην εξουσία έως το 2036, όταν λήγει θεωρητικά η συνταγματική του θητεία, εκείνος απάντησε: «Μόνο ο Θεός ξέρει αν θα έχουμε αρκετή υγεία».
Εάν ο Πούτιν παραιτούνταν ή πέθαινε ενώ βρισκόταν στην εξουσία, τα καθήκοντά του θα αναλάμβανε ο πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν.
Ωστόσο, ο Μισούστιν δεν έχει εκδηλώσει προεδρικές φιλοδοξίες, κάτι που πιθανότατα αποτέλεσε βασικό λόγο για τον διορισμό του. Αυτό θα δημιουργούσε ένα είδος κενού εξουσίας.
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι αναλυτές με τους οποίους έχω συνομιλήσει διακρίνουν ορισμένα πιθανά σενάρια.
Το πρώτο είναι η ανάπτυξη της δημοκρατίας στη Ρωσία μετά τον Πούτιν, με μια κυβέρνηση που θα καθοδηγείται από τον λαό και όχι από μια νέα ομάδα ολιγαρχών ή έναν μοναδικό αυταρχικό ηγέτη.
Ορισμένοι στη Δύση, αλλά αναμφίβολα και μέσα στη Ρωσία, ελπίζουν σε αυτή την εξέλιξη.
Ωστόσο, σύμφωνα με τους αναλυτές, πρόκειται για το λιγότερο πιθανό σενάριο. Οι βασικοί δημοκρατικοί θεσμοί έχουν αποδυναμωθεί ή καταστραφεί κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Πούτιν.
«Η Ρωσία έχει συνηθίσει τόσο πολύ στη βία, ώστε έχει αποξενωθεί από τις συνηθισμένες δημοκρατικές διαδικασίες», λέει η Αλεξάνδρα Προκοπένκο, Ρωσίδα δημοσιογράφος και αναλύτρια που ζει στην εξορία.
Μια δεύτερη πιθανότητα είναι η συνέχιση της απολυταρχίας.
Ένα διαφορετικό πρόσωπο θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Πούτιν και να διατηρήσει την κουλτούρα καταστολής που έχει διαμορφώσει.
Η Προκοπένκο, πάντως, θεωρεί ότι δεν θα προέκυπτε αμέσως μια νέα δικτατορία με έναν πανίσχυρο ηγέτη.
Τέτοια συστήματα χρειάζονται χρόνο για να εδραιωθούν. Αρχικά, ο διάδοχος του Πούτιν θα ήταν ασθενέστερος από εκείνον και θα διέθετε λιγότερους πόρους.
Υπάρχει, τέλος, και μια τρίτη επιλογή: οι μεγιστάνες να ανακτήσουν την ισχύ τους και η Ρωσία να επιστρέψει σε ένα σύστημα ολιγαρχίας που θα θυμίζει τη δεκαετία του 1990.
Ο Ντμίτρι Νεκράσοφ, πρώην σύμβουλος του Κρεμλίνου και πολιτικός της αντιπολίτευσης που σήμερα ζει στην εξορία, υποστηρίζει ότι σε αυτό το σενάριο η χώρα θα κυβερνιόταν από μια χούφτα ισχυρών ομάδων της ελίτ, σε συμμαχία με επιχειρηματικά συμφέροντα.
Αυτή η τελευταία εκδοχή είναι, φυσικά, εκείνη που επιθυμούν πολλοί μεγιστάνες.
«Θα ήθελαν να επιστρέψουν σε μια εποχή κατά την οποία η γνώμη τους μετρούσε, δεν τους αφαιρούσαν περιουσιακά στοιχεία και κατανοούσαν τους κανόνες του παιχνιδιού», εξηγεί η Προκοπένκο, η οποία έχει συνομιλήσει εκτενώς με ορισμένους από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ρωσίας.
Παρότι η δύναμή τους έχει περιοριστεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1990, εξακολουθεί να αξίζει να τους παρακολουθεί κανείς.
Δεδομένου του τεράστιου πλούτου τους, φαίνεται πιθανό ότι αργά ή γρήγορα θα επιχειρήσουν να ανακτήσουν την πολιτική τους επιρροή.
Ήδη, ορισμένοι «προσπαθούν να αποκτήσουν φιλικές σχέσεις με τους κατάλληλους αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας ή υπουργούς», σύμφωνα με τον Νεκράσοφ.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει, οποιοδήποτε περαιτέρω βήμα είναι «υπερβολικά επικίνδυνο».
Ο ίδιος εκτιμά ότι η συμπεριφορά των μεγιστάνων τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθεί εν μέρει από την οικονομική τους κατάσταση.
Όσοι διαθέτουν μεγάλα ποσά σε άμεσα διαθέσιμα μετρητά θα έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να συμμετάσχουν σε «πολιτικά παιχνίδια» και να διεκδικήσουν θέσεις ισχύος, προετοιμαζόμενοι για τη Ρωσία μετά τον Πούτιν.
Αντίθετα, όσοι εξαρτούν την περιουσία τους από κρατικές συμβάσεις ή από την εύνοια της κυβέρνησης θα φοβούνται περισσότερο, καθώς κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα.
Η Προκοπένκο υποστηρίζει ότι έχει ήδη παρατηρηθεί αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρηματίες μιλούν για τον Πούτιν.
Παλαιότερα τον αποκαλούσαν «Nachalnik», που σημαίνει «αφεντικό», «Perviy», δηλαδή «πρώτος», ή χρησιμοποιούσαν τα αρχικά του, «VV». Όλα αυτά τα προσωνύμια εξέφραζαν έναν βαθμό σεβασμού.
Τώρα τον αποκαλούν «Ded», με αυτό που η Προκοπένκο περιγράφει ως «μια δόση περιφρόνησης».
Η λέξη «Ded» σημαίνει «παππούς» ή «γέρος» και αποτελεί έναν πολύ λιγότερο σεβαστικό χαρακτηρισμό.
Ορισμένοι πλούσιοι Ρώσοι νοσταλγούν την «επιστροφή της πολιτικής στη ζωή των ανθρώπων», όπως λέει η ίδια, με λιγότερη καταστολή, μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης και υγιέστερο ανταγωνισμό μεταξύ κομμάτων και πολιτικών.
Προς το παρόν, όμως, φοβούνται υπερβολικά για να επιδιώξουν μια τέτοια αλλαγή, εξαιτίας της ασφυκτικής ατμόσφαιρας που επικρατεί στη Ρωσία.
Η Προκοπένκο θυμάται μια συνέντευξη με έναν μεγιστάνα, ο οποίος καθόταν πάνω στο κινητό του τηλέφωνο καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας, επειδή πίστευε ότι έτσι θα δυσκόλευε την ψηφιακή παρακολούθηση από τις μυστικές υπηρεσίες.
«Σκέφτηκα ότι πρόκειται για έναν απολύτως σταλινικού τύπου φόβο. Είναι εντελώς παράλογο», λέει.
Μια συνέντευξη που προκάλεσε αίσθηση
Μια ενδιαφέρουσα ένδειξη για το τι ενδέχεται να επιθυμούν οι μεγιστάνες από το μέλλον της Ρωσίας μετά τον Πούτιν προέκυψε από τον Αντρέι Μέλνιτσενκο, γνωστό ως «βασιλιά των λιπασμάτων» παγκοσμίως και σήμερα τον όγδοο πλουσιότερο άνθρωπο της Ρωσίας.
Νωρίτερα φέτος, εξέπληξε τους παρατηρητές παραχωρώντας συνέντευξη στον Economist, κάτι σπάνιο για έναν πλούσιο Ρώσο, ιδιαίτερα σε μέσο ενημέρωσης μιας χώρας που το Κρεμλίνο θεωρεί μη φιλική.
Το περιοδικό δημοσίευσε επίσης ένα άρθρο γραμμένο από τον ίδιο.
Σε ορισμένα σημεία της συνέντευξης, ο Μέλνιτσενκο επανέλαβε τις θέσεις του Κρεμλίνου.
Υποστήριξε ότι η Ουκρανία αποτελεί πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ενώ εξέφρασε την άποψη ότι η Δύση αγνόησε τις ανησυχίες της Ρωσίας για την ασφάλειά της και απειλεί την κυριαρχία της.
Στη συνέχεια, όμως, η συζήτηση έγινε πιο ενδιαφέρουσα.
Ο Μέλνιτσενκο δεν ζήτησε την αποχώρηση του Πούτιν. Ωστόσο, και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, υποστήριξε ότι απαιτείται μια αλλαγή που θα οδηγήσει στο τέλος της μονοπρόσωπης διακυβέρνησης στη Ρωσία.
Είπε επίσης ότι η χώρα πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.
Η Προκοπένκο θεωρεί ότι ο μεγιστάνας προσπαθούσε να ανοίξει έναν δημόσιο διάλογο.
«Ήταν ένα κάλεσμα προς πλούσιους ανθρώπους σαν κι αυτόν να αρχίσουν να μιλούν», εκτιμά.
Ο δημοσιογράφος που του πήρε τη συνέντευξη, Αρκάντι Οστρόφσκι, μου λέει ότι οι δυο τους είχαν «έντονες και φορτισμένες συζητήσεις» σε «ξενοδοχεία και καφέ, πίνοντας κυρίως καφέ, πολύ καφέ, και καπνίζοντας μερικές φορές».
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο μεγιστάνας έμοιαζε να σκέφτεται πραγματικά τις απαντήσεις του, αντί να χρησιμοποιεί την επικοινωνιακή τακτική που συνηθίζουν οι πολιτικοί.
Τίποτα στη Ρωσία δεν είναι απλό και οι περισσότεροι παρατηρητές θεωρούν ότι η συνέντευξη πιθανότατα πραγματοποιήθηκε με κάποια μορφή έγκρισης, σιωπηρής ή ρητής, από το Κρεμλίνο.
Δεν γνωρίζουμε γιατί οι Αρχές θα επέτρεπαν μια τόσο ασυνήθιστη έκκληση για αλλαγή.
Είναι πιθανό να προσπαθούσαν να δείξουν ότι εξακολουθεί να υπάρχει κάποιος βαθμός πλουραλισμού στη χώρα.
Κανένας άλλος μεγιστάνας δεν εμφανίστηκε δημόσια για να στηρίξει τον Μέλνιτσενκο.
Παρ’ όλα αυτά, ο δημοσιογράφος θεωρεί ότι δεν μιλούσε μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για άλλους επιχειρηματίες.
Ορισμένοι από αυτούς ελπίζουν ότι μετά την αποχώρηση του Πούτιν η χώρα θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια «ολιγαρχική δημοκρατία», όπως την αποκαλεί ο Οστρόφσκι.
Θα ήταν ένα σύστημα παρόμοιο με εκείνο της δεκαετίας του 1990, με τις επιχειρηματικές ελίτ να βρίσκονται στο τιμόνι.
Με βάση την πολυετή δημοσιογραφική του εμπειρία στη Ρωσία, ο Οστρόφσκι υποστηρίζει ότι πολλοί από τους υπερπλούσιους της χώρας αισθάνονται σήμερα πως βρίσκονται σε «απόλυτο αδιέξοδο, στο οποίο έχει οδηγήσει τη Ρωσία αυτός ο πόλεμος», βιώνοντας μια «απουσία μέλλοντος». Ωστόσο, ακόμη κι αν οι μεγιστάνες σκέφτονται το μέλλον, οι πιθανότητες να αναλάβουν δράση σύντομα φαίνονται περιορισμένες.
Ο Μπράουντερ, επικριτής του Πούτιν, εκτιμά ότι παρότι πολλοί είναι δυσαρεστημένοι, δύσκολα θα συνωμοτούσαν εναντίον του όσο βρίσκεται εν ζωή.
«Καταλαβαίνουν ότι αν έκαναν οτιδήποτε που θα αμφισβητούσε τον Πούτιν, εκείνος θα τους σκότωνε. Και ο Πούτιν είναι ένας πολύ παρανοϊκός μικρόσωμος άνθρωπος», υποστηρίζει.
Ο Μάικ Κάλβεϊ, Αμερικανός χρηματοοικονομικός επενδυτής που στο παρελθόν είχε σημαντική παρουσία στη Ρωσία, συμφωνεί.
«Τι μπορούν να κάνουν, εκτός από το να πάνε κατευθείαν στη φυλακή και να χάσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία; Είναι εύκολο για ανθρώπους που κάθονται στο Λονδίνο να λένε: “Γιατί δεν σηκώνεστε όλοι να αντισταθείτε, ακόμη κι αν πάτε κατευθείαν στη φυλακή;”. Αυτό ακριβώς θα συνέβαινε», λέει.
Οι πλουσιότεροι άνδρες της Ρωσίας μπορούσαν κάποτε να κινούν τα νήματα στα υψηλότερα επίπεδα της εξουσίας.
Όταν ο Πούτιν αποχωρήσει, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα προσπαθήσουν να ανακτήσουν την επιρροή που είχαν στο παρελθόν.
Το ερώτημα είναι: θα τους το επιτρέψουν τα απομεινάρια του σημερινού καθεστώτος;






















