ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Η κοπέλα αυτή μού έγινε εμμονή» – Ο Φρανκ Μπουίς μιλάει στον «Ε.Τ.» για το “Καμιάς γυναίκας γέννημα” με τα 100.000 και πλέον αντίτυπα

Ξένια Στούκα

Eνας από τους πλέον διακεκριμένους Γάλλους συγγραφείς τα τελευταία χρόνια, ο Φρανκ Μπουίς, μεταφράζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Το νέο βιβλίο του, που κυκλοφορεί από σήμερα στα ηλεκτρονικά καταστήματα βιβλιοπωλείων της χώρας κι έχει τίτλο «Καμιάς γυναίκας γέννημα», είναι ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα με έντονες αποχρώσεις μυστηρίου για τη γυναικεία ταυτότητα και την ξεχωριστή δύναμή της.

Ο Φρανκ Μπουίς, τιμημένος με περισσότερα από δέκα γαλλικά λογοτεχνικά βραβεία, μιλάει στον «Ε.Τ.» για το πιο συγκλονιστικό του έργο, οι πωλήσεις του οποίου έχουν ξεπεράσει ήδη τα 100.000 αντίτυπα. Τη μετάφραση στα ελληνικά υπογράφει ο Γιώργος Καράμπελας.

Η ιστορία του μυθιστορήματος μάς τοποθετεί σε μια αγροτική περιοχή της Γαλλίας όπου ένας ιερέας δέχεται στο εξομολογητήριό του μια ασυνήθιστη επίσκεψη.

Ο διάλογος που αναπτύσσεται θα αποτελέσει το έναυσμα να ξεδιπλωθεί η σπαρακτική ιστορία της Ροζ, που η ίδια αφηγείται προσπαθώντας να λύσει τη σιωπή με την οποία θέλησαν να σκεπάσουν τα τραύματά της και την ανείπωτη οδύνη της.

«Το “Καμιάς γυναίκας γέννημα” είναι βγαλμένο από τα παιδικά μου χρόνια, από τους περιπάτους μου κοντά σ’ ένα παλιό μοναστήρι του δωδέκατου αιώνα χαμένο στο δάσος, ένα μέρος μυστηριώδες που δεν έπαψε να με σαγηνεύει.

Μου φαινόταν πως άκουγα φωνές να ξεπηδούν απ’ τα υπόγεια που είχαν σκάψει οι μοναχοί, τις φωνές τους χτισμένες στους τοίχους ν’ αναζητούν διέξοδο, λες κι ο χρόνος είχε παγώσει. Κι έτσι, πριν από δυο χρόνια, ο χαρακτήρας της Ροζ εμφανίστηκε σ’ αυτό το σκηνικό για να μου διηγηθεί την ιστορία της», σημειώνει στον «Ε.Τ.» ο Γάλλος συγγραφέας για το βιβλίο του, που απέσπασε πολλά διεθνή λογοτεχνικά βραβεία.

Φιλοδοξία του -όπως μας περιγράφει- ήταν «η Ροζ να μιλήσει, ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που ήξερε μόνο να διαβάζει και να γράφει με τη δική της γλώσσα, με τους δικούς της αφηγηματικούς κώδικες. Κι άλλοι χαρακτήρες, κι άλλες φωνές ήρθαν να προστεθούν μετά, κάπως σαν παραπόταμοι που τροφοδοτούσαν την αφήγηση της Ροζ.

Από το βιβλίο “Grossir le ciel” (2017) κι ύστερα, τα μυθιστορήματά μου θηλυκοποιούνται, φτάνοντας στο “Καμιάς γυναίκας γέννημα”, για το οποίο η νεαρή αυτή κοπέλα μού έγινε εμμονή. Δεν ήταν συνειδητή επιλογή μου να σκηνοθετήσω έναν γυναικείο χαρακτήρα, ήταν περισσότερο κάτι το αυτονόητο που αναδύθηκε από μόνο του».

Στην ερώτηση σχετικά με τα χαρακτηριστικά των βιβλίων του, ο Φρανκ Μπουίς σχολιάζει πως «ποτέ δεν ξέρω πώς μου επιβάλλονται τα πράγματα, πώς με κυριεύει ένας χαρακτήρας.

Μου φαίνεται πως εκείνο το παιδί που διηγείται τη Ροζ, ακολουθεί τους συγγραφείς που με σημάδεψαν ως αναγνώστη, τον Γουίλιαμ Φόκνερ, τον Ζαν Ζιονό, τον Κόρμακ ΜακΚάρθι, την Τόνι Μόρισον και τον Ρέιμοντ Κάρβερ. Επιπλέον, νομίζω πως είναι πολύ ενδιαφέρον για έναν μυθιστοριογράφο να καταπιάνεται με θέματα που παραμένουν επίκαιρα, όπως οι αγώνες των γυναικών ή η ιδέα της ταυτότητας».

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Βρισκόταν κάπου μακρύτερα απ’ τους δείκτες του ρολογιού μου.

Δεν έχει συμβεί ακόμα. Δεν ξέρει τίποτα για το χαμό. Είναι μυρωδιές άνοιξης που αιωρούνται στη δροσερή ατμόσφαιρα του πρωινού, μυρωδιές πρώτα απ’ όλα, πάντα, μυρωδιές σπιλωμένες με χρώματα, αποχρώσεις του πρασίνου, σε μια ανθισμένη αναρχία έτοιμη να εκραγεί.

Μετά είναι οι ήχοι, οι θόρυβοι, οι φωνές, που εκφράζουν, διαλαλούν, ταράζουν, διαλύουν. Είναι το μπλε στον ουρανό και οι σκιές στο έδαφος, που τεντώνουν το δάσος και προεκτείνουν τον ορίζοντα. Και δεν είναι τίποτα σπουδαίο, γιατί υπάρχουν και όλα όσα δεν μπορούν να ονομαστούν, χωρίς να κινδυνέψουν ν’ αφήσουν στην πορεία την ουσία μιας συγκίνησης, τη χάρη ενός συναισθήματος.

Οι λέξεις δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτά, είναι ρούχα καθημερινά, που καμιά φορά γίνονται κυριακάτικα, για να κρύψουν τη βαθιά και μύχια γεωγραφία των δερμάτων· λέξεις, μια επινόηση των ανθρώπων για να μετράνε τον κόσμο.

Τότε, δεν περίμενα πια τίποτα απ’ τη ζωή μου.

Να σωπαίνεις τις λέξεις. Ν’ αφήνεις να έρθουν. Τότε δε θα έμενε τίποτα εκτός απ’ το γυμνό δέρμα, τις μυρωδιές, τα χρώματα, τους θορύβους και τις σιωπές.

Είχε περάσει καιρός που δεν έλεγα πια ιστορίες. Οι ιστορίες που λέμε στους άλλους και στον εαυτό μας».

Συγγραφέας: Φρανκ Μπουίς- Εκδόσεις Καστανιώτης

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, ανά πάσα στιγμή στο EleftherosTypos.gr