Ελεύθερος Τύπος
ΑΠΟΨΕΙΣ

Λεωφόρος Αδιεξόδου

Τα όσα συνέβησαν χθες στο κέντρο της Αθήνας – με τις συμμορίες να μαχαιρώνουν κάποιον που δεν πλήρωνε για «προστασία» – είναι η άλλη όψη του προσφυγικού, που τείνουμε να συνηθίσουμε.

Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης

Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι πρωταγωνιστούν – είτε ως θύτες, είτε ως θύματα – στον ανελέητο πόλεμο των μαφιών, διαμένουν στην Αθήνα σε ένα καθεστώς απόλυτης παρανομίας: δεν είναι πρόσφυγες, δεν είναι μετανάστες – είναι απλώς κακοποιοί που απολαμβάνουν ένα καθεστώς απόλυτης ανοχής από την πολιτεία.

Προφανώς, η έκρηξη της εγκληματικότητας στο κέντρο δεν συνέβη ξαφνικά μέσα στους επτά μήνες διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας – αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Ούτε δικαιούται κανείς να επιρρίψει τις ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση – διότι πολύ απλά δεν είναι όλη η αλήθεια. Απλώς, κάθε χρόνος που περνά συνδυάζεται με την αναβάθμιση αυτών των συμμοριών, στις οποίες κυριαρχούν ξένοι που έφτασαν στην Ελλάδα καβαλώντας το κύμα της προσφυγιάς.

Το χειρότερο είναι ότι έχει περάσει ο καιρός που η δράση αυτών των συμμοριών ήταν στο επίκεντρο της προσοχής από την πλευρά της κοινωνίας: όπως τα τροχαία δυστυχήματα, που κάποτε καταγράφονταν με λεπτομέρειες στα μέσα ενημέρωσης, αλλά σήμερα είναι σαν να μην γίνονται, αν δεν είναι πολύνεκρα…

Πρόκειται για ένα αδιέξοδο: η πολιτεία δεν ελέγχει όλους αυτούς τους ανθρώπους – μόνον κατά τύχη μπορεί να συλληφθούν εκείνοι που λυμαίνονται τη Μενάνδρου και τα πέριξ. Και η ατιμωρησία γιγαντώνει τη δράση τους – χωρίς κανείς να δίνει σημασία, λες και ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αν όμως το επόμενο θύμα είναι κάποιος από το δικό μας σύμπαν, τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά…

Την ίδια στιγμή, τα αδιέξοδα γίνονται πλέον ορατά από όλους και στα νησιά του Αιγαίου: η Νέα Δημοκρατία είχε εκθρέψει προσδοκίες για μία γρήγορη και ανώδυνη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών – απλά πολύ σύντομα έγινε αντιληπτό ότι τα πάντα εξαρτώνται από τις διαθέσεις του Ερντογάν.

Σήμερα τα πράγματα στα νησιά είναι χειρότερα από ποτέ – διότι πλέον έχει χαθεί η εμπιστοσύνη ότι υπάρχει κάποια θετική προοπτική στο βάθος του τούνελ. Οι νησιώτες δεν πιστεύουν πια κανέναν – και πίσω από κάθε δήλωση βλέπουν δεύτερες σκέψεις και νέα προβλήματα για τους ίδιους. Είναι προφανές ότι μία σπίθα μπορεί να ανάψει πολύ μεγάλη φωτιά…

Από την έντυπη έκδοση

*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου